غوزک پلاتینی

پنج بعلاوه‌ی یک و هیاهوی نقی!

از قدیم در پاسخ به این سوآل که:«خرس تخم می‌گذارد یا بچه می‌زاید؟» گفتند:«از این دم بریده هر چه گویی برمی‌آید!» چندی پیش در مطلبی به نام «هیاهو بر سر ابوموسی: جنجال به‌پا می‌کنم پس هستم!» نوشتم:

برای این که بتوانید شعبده کنید و جام زهر بنوشید و آب از آب تکان نخورد باید بتوانید حس فراگیری را در جامعه ایجاد کنید و تنها با دو شیوه می‌توان این کار را انجام داد، یا حداقل این دو شیوه رایج‌ترین شیوه‌ها در طول تاریخ بوده‌اند، برانگیختن احساسات دینی مذهبی یا ملی و میهنی.

اکنون که در بغداد مذاکرات «پنج بعلاوه‌ی یک» در جریان است و ظاهرا جام زهر در حال شست‌وشو و آماده‌سازی و به مطبوعات و رساناها هم بخش‌نامه داده‌اند تا کم‌کم جو را آماده کنند. اخبار ضد و نقیض هم منتشر می‌کنند از روند خوب مذاکرات یا شکست و می‌خواهند بگویند ماجرا خیلی جدی است و ما تمام زور خود را می‌زنیم تا از «حق مسلم» دست نکشیم. باز از شیوه‌ی «سلمان رشدی»سازی بهره می‌گیرند تا «جام زهر» را گوارا کنند. اما این‌بار با توجه به تجربه‌های پیشین دو نکته را در نظر دارند یکی این که قبل از نوشیدن «جام زهر» نوش‌داروی جنجال ملی مذهبی به پا کردن را مصرف کنند و دوم این که موضوع را جهانی نکرده محدود به خود ایران کنند. برای همین از ماجرای ترانه‌ی «نقی» شاهین نجفی که چیز خاصی نبود و تفاوتی هم با ترانه‌یی که قبلا برای «امام زمان» خوانده بود نداشت ناگهان بمب خبری ساختند و فتوای قتل چند ماه پیش را علم کردند و فتوای جدید گرفتند و همان بازی «سلمان رشدی» را در آوردند اما این‌بار چون شخص مورد حمله قرار گرفته شده ایرانی است و موضوع هم فقط مربوط به «شیعیان دوازده امامی» می‌شود و ابعاد «اسلامی» به خود نمی‌گیرد بدون این که توجه زیادی در جهانیان را برانگیزاند مصرف داخلی پیدا می‌کنند.
چندی پیش و در همین روزها کشیشی قرآن آتش زد و هیچ فتوای قتلی صادر نشد و جایزه‌یی برای کشتن او تعیین نشد! سوآل اینجاست که «قرآن» آتش زدن توهین بیشتری است یا ترانه‌یی درباره‌ی «نقی» خواندن؟ مسئله این است که نباید مسئله را بزرگ و جهانی کرد که هم تمام مسلمانان را در بربگیرد و هم غربی‌ها را بر سر خشم آورد. تنها باید مصرف داخلی داشته باشد و اگر قرار است «جام زهر» بنوشند بگویند: ما دیدیم اسلام در خطر است و دارند به حیثیت و شرف مسلمانان توهین می‌کنند و مجبور شدیم که «جام زهر» سر بکشیم برای حفظ اسلام عزیز.
با ماجرای «ابوموسی» و جنجال همیشه‌گی «خلیج فارس» احساسات ملی را تحریک کردند و حالا با این کار دارند هواداران مذهبی خودشان را سرگرم «نقی» می‌کنند تا زیر وعده‌ی «حق مسلم» بزنند. باید هوشیار باشیم و نشان دهیم که این‌ها بازی‌های حکومت است خودمان نباید وارد این بازی بشویم و به آن دامن بزنیم. مسلما باید از «شاهین نجفی» و «آزادی بیان» دفاع کرد اما نباید آن‌قدر مشغول آن شویم که اتفاقات مهمی مانند مذاکرات «پنج بعلاوه‌ی یک» را تحت شعاع قرار دهیم و به «حکومت» فرصت دهیم با خیال راحت به هر توافقی که خواست برسد و از بحرانی که در آن دست و پا می‌زند بیرون بیاید.
جستار وابسته
شاهین آزادی و کفه‌ی سنگین جهل و تعصب

تشعشع موی زنان و ابوالحسن بنی‌صدر

دوستانی که «غوزک پلاتینی» را دنبال می‌کنند می‌دانند در اینجا گاهی به جملات و شایعه‌هایی که در مورد اشخاص وجود دارد می‌پردازم.(یاوه‌های اینترنتی) این‌بار می‌خواهم به موضوع اشعه موی خانم‌ها و ابولحسن بنی‌صدر بپردازم.

پیشینه
انقلاب ۵۷ در ایران دو ‌وجهه کاملا متضاد داشت. از یک سو انقلابی مدرن برای دموکراسی و مبارزه با دیکتاتوری بود از سوی دیگر داری رهبری بود که نگاه به گذشته داشت و دستآوردهای اندک مدرنیته را هم به چالش می‌کشید. این تضاد در شرکت‌کننده در انقلاب و به‌خصوص در ماه‌های پایانی انقلاب و پس از انقلاب هم وجود داشت. نوعی شعور و بی‌شعوری آمیخته به هم در جریان بود. از یک‌سو موی چون شمشیر لای قرآن جست‌وجو می‌کردند و عکس در ماه می‌دیدند از سوی دیگر بحث‌های مهم فلسفی و اجتماعی در جریان بود و دانشجویان و کارگران صنعتی و اقشار روشنفکر جامعه شعارها و برنامه‌هایی برای حقوق دمکراتیک و عدالت اجتماعی و استقلال سیاسی داشتند در این بین طیف‌های مختلف از مارکسیست‌ها و لائیک‌ها و سکولارها تا افراد مذهبی وجود داشت.
از آیت‌الله خمینی تا عقب‌مانده‌ترین اقشار جامعه هیچ کس تصور نمی‌کرد حکومت توسط روحانیون قرار است اداره شود. همه تصورشان این بود که حکومت توسط تکنوگرات‌های اداره خواهد شد. کسی تصور نمی‌کرد آخوندی رئیس جمهور یا مثلا وزیر یا مدیرکل فلان اداره شود.(۱) خود آیت‌الله خمینی قرار بود به قم برود و روحانیون هم تنها در بخش‌های قضایی و مجالس قانون‌گذاری حضور داشته باشند و دولت و حکومت دست تکنوگرات‌های پاک و سالم سپرده شود. در این میان پدیده‌ی نوظهوری به نام بنی‌صدر ظهور کرد.
سیدابولحسن بنی‌صدر ویژه‌گی‌های داشت که یک شبه او را به مشهورترین سیاست‌مدار نوظهور پس از انقلاب تبدیل کرد. او در حالی که پدرش آیت‌الله بود و به هر حال آقازاده محسوب می‌شد اما تحصیل‌کرده و از غرب آمده بود.(۲) شکل و شمایل و سرو وضع‌اش مانند کسانی بود که می‌توانند رئیس دولت و وزیر و صاحب منصب باشند اما در عین حال حرف توده‌های وسیع مردم را می‌زد و مورد تایید آیت‌الله خمینی هم بود به همین دلیل مانند نابغه‌یی جامع‌الاطرف ظهور کرد. در آن سال‌ها شانزده، هفده سالم بودم و خوب به یاد دارم که هر جا بنی‌صدر می‌رفت سوآل‌های عجیب غریبی از او می‌شد و او را حلال تمام مشکلات ایران می‌دانستند از بحث ترافیک تهران گرفته تا مسایل اقتصادی و اجتماعی.

ماجرای تشعشع موی زنان برای جذب مردان
یکی از ماجراهایی که به نام بنی‌صدر در حافظه‌ی بسیاری از ایرانیان مانده است ماجرای اشعه‌‌ی موی زنان برای جذب مردان است. آنقدر این موضوع جا افتاده است که حتا من که ماجرا را مستقیم از تلویزیون دیده بودم هم به اشتباه افتادم و اصل ماجرا را فراموش کرده همین روایت اخیر در ذهنم ماند بود به همین دلیل چند روز پیش در توضیح عنوان، فشار از پایین چانه‌زنی از بالا، که در مورد عکسِ خانمی نیمه عریان، با روسری‌یی به سر، بود، نوشتم:

فکر بد نکنید. منظورم این است که با کفش زرد از پایین فشار وارد می‌کند چون طبق برخی احادیث «کفش زرد» موجب تحریک قوه‌ی جنسی آقایان می‌شود و با پوشیدن روسری، آن‌هم به این تنگی، جلوی انتشار تشعشع موها، که آقای بنی‌صدر زمانی گفته بودند، را می‌گیرد تا راه برای چانه‌زنی باز باشد!

دوستی در قسمت نظرات این عکس توضیح دادند که این گفته از آن بنی‌صدر نیست و وقتی کامنت ایشان را خواندم کاملا ماجرا یادم آمد و بعد با مراجعه به کتابی که تمام ماجرا در آن نقل شده است مسئله برای‌ام روشن شد.
خانم دانشجوی جوانی از آقای بنی‌صدر سوآل کرد:

«من با چند نفر از پسرهای دانشجو در مورد پوشیدن موی سر زن بحث می‌کردم و ﺁن را به عنوان حجاب قبول نداشتم و معتقد بودم که اگر لباسم متناسب باشد و خودم را بپوشم همین حجاب است. «هریک از اینان دلیلی بر پوشاندن سر می‌آورد. و یکی از ﺁنها دلیلی را پیش کشید که می‌گفت: ثابت شده است که موی سر زن اشعه‌ای تولید می‌کند که روی مرد اثر می‌گذارد. به طوری که این باعث می‌شود مرد از حالت عادی خارج شود. حالا از شما می‌خواهم بگوئید این نظریه تا چه اندازه درست است؟»»(بنی‌صدر، ابوالحسن. خانواده در اسلام، مسئله‌ حجاب، سیستم‌های اطلاعاتی. چاپ ششم ۱۳۵۸. صفحه ۹۹)

پس تا اینجا این حقیقت روشن می‌شود که موضوع تشعشع موی خانم‌ها برای جذب آقایان را آقای بنی‌صدر نگفته است هرچند آن را کاملا رد نمی‌کند و ممکن می‌شمارد و در پاسخ می‌گوید:

البته من نخواستم که این مسئله را روی این گونه تأثیرات ببرم و الا چنین چیزی ممکن است. زیرا اگر قرار بود این گونه تأثیرات نباشد که زن و مردم با هم جمع نمی‌شدند. و اصلا بشری به وجود نمی‌آمد. ناچار باید جاذبه‌ها باشند و برهم اثر بگذارند. و این نظریه علمی علی الاصل صحیح است. (همان جا)

امروز که این نوشته را می‌خوانیم معلوم نیست که وقتی آقای بنی‌صدر می‌گوید «این نظریه علمی» منظورش همان موضوع «اشعه» است یا به طور کلی جاذبه‌ی بین زن و مرد را می‌گویید.

در سوآل دیگری از او می‌پرسند:

«سئوال: با وجود مطرح بودن مسئله حجاب، در جامعه و نیز روزنامه‌ها، نظر شما بعنوان یک روشنفکر مسلمان در باره حجاب چیست؟» همان جا، صفحه ۱۰۰)

که در پاسخ می‌گویند:

«همه اینها را که شرح دادم نظر بنده راجع به حجاب بود. اولاً گفتم: «نوع پوشش من و شما نباید براساس رابطه زور باشد. زیرا نوع پوشش را نمی‌توان با زور به جامعه قبولاند.» اصلا ٌعقیده من اینست که نوع پوشش شما بیان کننده این است شما زور بکار می‌برید یا نمی‌برید. اصلا نوع پوششتان ایدئولوژی شما را می‌گوید. و «اگر قرار باشد که لباسی را به زور به کسی بپوشانند، خوب، این همان چیزی است که می‌خواهیم نباشد. زیرا ما می‌خواستیم زور نباشد.»

ثانیاً، برای این که در روابط اجتماعی ما، زور اساس قرار نگیرد، «پوشش باید به زن و مرد امکان بدهد که از روابط تن به تن، بعنوان یک رابطه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و ایدئولوژیک ﺁزاد بشوند».»(همان‌جا، صفحه‌ی ۱۰۰ و ۱۰۱)

به هر حال به نظر می‌رسد حقیقت چیزی میان حرف دوستداران آقای بنی‌صدر که بک‌سره موضوع پذیرش ایشان را نسبت به این ماجرا نفی می‌کنند و مخالفان ایشان که ماجرای «اشعه موی زنان» را به او نسبت می‌دهند است.
بی‌شک سکوت و مماشت در مقابل حجاب اجباری عواقب بسیار بدی برای میلیون‌ها زن ایرانی به هم‌راه داشت و هنوز دارد یکی از نکات تاریک و تلخ و سیاهی است که اکثریت مردم ایران که در آن سال‌ها زنده‌گی می‌کردند و نسبت به این حجاب اجباری چندان که باید و شاید اعتراض نکردند در مقابل آن مسئول هستند. هر چند باید شرایط آن موقع را هم در نظر گرفت و نمی‌توان با شرایط امروز به داوری در مورد مردم آن سال‌ها پرداخت اما چیزی که می‌تواند برای همه‌ی ما درس باشد این است هرگز دیگر زیر بار دیکتاتوری و زور و اجبار نرویم و هزینه‌های دموکراسی را بپذیرم و برای هیچ چیز حتا «امنیت» و «رفاه» تن به دیکتاتوری ندهیم. که حتا اگر برای مدتی «امنیت» و «رفاه» را هم به دست آوریم به آنچنان دوزخی دچار می‌شویم که تمام خوشی آن دوران کوتاه از دماغمان بیرون می‌آید!

پانویس
۱) مارکسیست‌ها و سوسیالیست‌ها که دنبال تغییر بنیادی در حکومت بودند و با نظام سرمایه‌داری مخالفت می‌کردند نه با تغییر روبنایی، هم که گفتن ندارد چنین تصوری نداشتند.
۲) «دکتر» و «مهندس» عناوینی بودند که نشان از تحصیل‌کرده‌گی در غرب می‌دادند و مسلمانانی که از این عنوان بهره می‌بردند درواقع می‌خواستند نشان دهند اسلام و مدرنیته تقابلی با هم ندارد و می‌شود مسلمان بود اما «دکتر» و «مهندس» بود. اولین نخست وزیر بعد از انقلاب «مهندس بازرگان» بود و اولین رئیس جمهوری «دکتر ابولحسن بنی‌صدر»!

هیاهو بر سر ابوموسی: جنجال به‌پا می‌کنم پس هستم!

تمام شعبده‌بازان برای این که جلوی چشما‌نتان خرگوشی از کلاه بیرون بیاورند یا سکه‌یی روی ساعد غیب کنند و از گوش‌تان بیرون بکشند شگرد ثابتی دارند! مهم نیست دوستی در شبی در مهمانی شعبده‌بازی کند یا دیوید کاپرفیلدی باشد با هزاران بیننده‌ی حاضر و میلیون‌ها بیننده‌ی غایب. شگرد ثابت است. حواس‌ها را به نقطه‌یی پرت می‌کنند و کار خود را در نقطه‌ی دیگر انجام می‌دهند!
سیاستمداران شعبده‌بازانی هستند که نبض مردم را در دست دارند و می‌دانند چگونه حواس‌شان را به نقطه‌یی پرت کنند تا بتوانند در نقطه‌ی دیگر کارشان را انجام دهند. وقتی قرار است جام زهر بنوشند باید نوش‌دارو را نیز کنار دست بگذارند و سر بکشند که زهر کشنده نباشد و حکم شفا پیدا کند برای بیمار رو به قبله.
وقتی در ۲۹ تیر ماه ۱۳۶۷ آیت‌الله خمینی جام زهر را نوشید و قطع‌نامه‌ی ۵۹۸ شورای امنیت را پذیرفت هنوز از آن‌همه جلال و جبروتی که انقلاب به او داده بود چیزی باقی‌مانده بود تا بتواند جام زهرا را تاب آورد. اما طی گذشت ماه‌های بعد معلوم شد روز به روز آن یال و کوپال بیشتر می‌ریزد و شخصی که توانسته بود دل میلیون‌ها مسلمان در منطقه را به خود گرم کند دل‌سردشان کرده است و کاریزمای شکست‌ناپذیری که کاخ‌ها ویران می‌کرد، به نام کوخ‌نشینان، اکنون خود ویرانه‌نشینی زهرخورده است. باید کاری صورت می‌گرفت و شعبده‌یی تا وضعیت تغییر کند!
چند ماه پس از نوشیدن جام زهر فرصتی طلایی جلوی پای آقای خمینی گذاشته شد تا بتواند دوباره در جهان اسلام به عنوان شخصیتی جسور جلوه کند و اثرات زهر نوشیده شده را خنثا کرده به هنگام مرگ شکست‌خورده و رنجور نباشد و چون سرداری در میدان رزم بمیرد. او در ۲۹ بهمن ۱۳۶۷ فتوای قتل سلمان رشدی را صادر کرد تا چهره‌ی شکست‌خورده‌ی خود را به قهرمانی هنوز جنگنده تبدیل کند. گیرم با این کار چهره‌ی خشن و نامعقول از اسلام ارائه داد و منافع ملی مردم ایران را هم به خطر انداخت.
برای این که بتوانید شعبده کنید و جام زهر بنوشید و آب از آب تکان نخورد باید بتوانید حس فراگیری را در جامعه ایجاد کنید و تنها با دو شیوه می‌توان این کار را انجام داد، یا حداقل این دو شیوه رایج‌ترین شیوه‌ها در طول تاریخ بوده‌اند، برانگیختن احساسات دینی مذهبی یا ملی و میهنی.
طی سال‌ها گذشته برای رفع برخی از مشکلات سعی کردند احساسات مذهبی را برانگیزانند. نمایش آتش زدن عکس آقای خمینی در تلویزیون ایران به کار نیامد و بیشتر موجب تشفی قلوب شد تا تهیج‌شان. بعد خواستند پای امام حسین را، که به هر حال مردم ایران علاقه‌ی خاصی به او دارند، به میان بکشند و بگویند مخالفان حکومت در روز عاشورا به امام حسین توهین کرده‌اند که مردم پوزخند زدند و گفتند یزیدیان را بین که علم حسین بر دوش می‌کشند!
تهیج ضدامپریالیستی و ضدآمریکایی هم حداقل دیگر در بین ایرانیان هوادار ندارد. هر چند مردم ایران کم و بیش نسبت به آمریکا و انگلیس بدبین هستند اما احساسات ضدآمریکایی و ضدانگلیسی ندارند و نمی‌خواهند خود را با شاخ گاو دراندازند و البته خود رژیم هم بعد از اشغال سفارت انگلیس فهمید دیگر نمی‌تواند با این نوع شکر خوردن‌ها دعواهای داخلی خود را رفع و رجوع کند و طبیعتا نمی‌خواهد در حالی که پای میز مذاکره نشسته اند احساسات ضدغربی را دامن بزند. پس تنها می‌ماند یک چیز و آن دامن زدن به احساسات ملی‌گرایانه و نژادپرستانه!
با افغان‌ها شروع کردند که فایده نداشت زیرا ایرانیان حس برتری‌جوایان نسبت به افغان‌ها دارند و نسبت به آنان احساس کهتری و تحقیر نمی‌کنند تا بشود احساسات ضدافغان را برانگیخت. احساسات ملی یا دینی را تنها می‌توان در بین مردم تحقیر شده برانگیزاند. کاری که هیتلر و موسولینی در جنگ جهانی دوم کردند و مردم آلمان و ایتالیا را که طی جنگ جهانی اول تحقیر شده بودند علیه دنیایی که تحقیرشان کرده بود شوراندند. آیت‌الله خمینی هم پس از پیروزی انقلاب توانست با هویت‌بخشی به قشر وسیع روستائیان به شهر آمده، که دیگر نه هویت روستائی خود را داشتند و نه شهرنشینان طبقه‌ی متوسط به بالا آنان را شهری به حساب می‌آوردند، طبقه‌ی متوسط و روشنفکران که بار اصلی انقلاب بر دوششان بود را سرکوب کند و حکومت را به تمامی در دست بگیرد.
بسیاری از ایرانیان به طور کاذب هم که شده نسبت به «عرب»ها احساس نوعی کهتری می‌کنند. جدا از موضوع تاریخی حمله‌ی اعراب به ایران و اشغال دائمی آن موضوع این است که در همین سال‌های اخیر عرب‌ها حداقل در پیرامون ایران وضعیت بهتری دارند. ایرانیان به امارات که می‌روند کلاه از سرشان می‌افتد با آن برج و باروهای بلند و دختران تن‌فروش ایرانی که بستر ثروت‌مندان عرب را پر رونق می‌کند. این احساس که‌تری خود را به‌گونه‌ی فرافکنی شده به برتر دیدن خود تبدیل می‌کند. این است که عرب‌ها را «سوسمارخور» و «پابرهنه» می‌نامند.
به‌نظر می‌رسد انگشت گذاشتن روی این حساسیت برخی از ایرانیان بی‌نتیجه نبوده است و به هر حال گروهی از ایرانیان علیه «عرب»‌ها شعار می‌دهند و دولت و مجلسی که خود اشغال‌کننده‌ی ایران محسوب می‌شوند یک‌شبه ملی‌گرا و وطن‌پرست شده طرح استان خلیج فارس به مجلس می‌برند و شروع به عربده‌کشی می‌کنند!
اما واقعیت این است که ایرانی‌ها و عرب‌ها مانند مردمان هر کشور دیگری بیشترین لطمه و آسیب را از خود می‌بینند. دشمن عرب‌ها صدام و بشار اسد و مبارک و شیخ فلان و ملک بهمان است و دشمن ایرانی‌ها هم خود ایرانی‌ها هستند. مردم ایران و مردم ساکن کشورهای مجاور چه ترک و ارمنی، چه افغانی و پاکستانی و عرب اشتراکات فرهنگی بسیاری دارند و دشمن مشترکشان هم دیکتاتوری است که باید با هم کمک کنند تا بر این دیکتاتوری‌ها پیروز شوند. می‌بینی که حکمرانان و حکومت‌ها وقتی پای کمک کردن برای حفظ یک دیگر در میان باشد نژاد و ملیت و این چیزها سرشان نمی‌شود فقط وقتی قرار است جوانان را گوشت دم توپ کنند ناگهان وطن‌پرست و ملی‌گرا می‌شوند.
اکنون درست در روزهایی که شدیدا در بن‌بست قرار گرفته‌اند و نه راه پیش دارند نه راه پس. از سویی شکاف بین حکومت و مردم بس عمیق شده است و از سوی دیگر اوضاع بین‌المللی رژیم هم خوب نیست و در معرض تحریم‌های گسترده قرار دارد. با سفر احمدی‌نژاد به جزیره‌ی ابوموسی جنجال تازه‌یی به راه انداخته‌اند و گروهی از ایرانیان را حول نفرت به عرب‌ها یا شعارهای ملی‌گرایان گرد احمدی‌نژاد و حکومت جمهوری اسلامی گرد می‌آورند و بسیاری هم از همه جا بی‌خبر فقط رگ گردن کلفت می‌کنند و شعار می‌دهند بدون این که بدانند اصولا اماراتی‌ها یا آمریکایی‌ها و دیگران در این مورد چه می‌گویند و چه می‌خواهند.
بر سر حاکمیت جزیره‌ی ابوموسی از قبل از انقلاب مشروطه اختلافاتی وجود داشت تا سرانجام بر اساس تفاهم نامه ۱۹۷۱ میان حاکم شارجه (پیش از تشکیل کشور امارات متحده عربی) و ایران، جزیره‌های تنب بزرگ و کوچک تحت حاکمیت ایران درآمد و جزیره‌ی ابوموسی در حاکمیت ایران اما با اختیاراتی برای حاکم شارجه شناخته شد. در واقع نوعی حاکمیت مشترک بین ایران و شارجه در این جزیره مورد توافق طرفین قرار گرفت. امارات با پرچم امارات در این جزیره پاسگاهی دارد و در اداره‌ی امور داخلی با ایران همکاری می‌کند. سفر احمدی‌نژاد به این جزیره نقض این تفاهم‌نامه است. درست است که تفاهم‌نامه‌ی ۱۹۷۱ بین محمدرضا شاه در ایران و حاکم شارجه بسته شده است اما این تفاهم‌نامه مورد تایید سازمان ملل است و هنگامی که کشور امارات تشکیل می‌شد چند کشور عربی موضوع تعلق این جزیره به امارات را در سازمان ملل می‌خواستند طرح کنند که رد شد. طبیعتا خواست معقول ایرانی‌ها می‌تواند اجرای همین تفاهم‌نامه باشد و پذیرش حاکمیت دوگانه بر این جزایرست که به سود هر دو کشور است و هرگونه زیاده‌خواهی برای ایجاد تشنج و ماجراجویی در وضعیت فعلی به زیان ایران است و ممکن است همین حق حاکمیت مشترک را هم از دست بدهند.
با توضیحات گفته شده می‌خواهم نتیجه بگیرم ما ایرانی‌ها اگر به فکر زنده‌گی سعادت‌مند و به دور از جنجال و جنگ هستیم باید جلوی این افراط‌کاری‌های جنگ‌طلبانه را، این نژادپرستی‌ها و چماق‌کشی‌ها که یک روز به نام دین می‌شود و یک روز به نام ملی‌گرایی و وطن‌پرستی بایستیم. ایران آباد و آزاد با فرهنگ غنی چند هزار ساله و مردمی پیشرفته و مدرن بی‌شک الهام بخش خاوره‌میانه‌یی پیشرفته و آزاد خواهد بود و نیاز به شاخه‌ و شانه‌ کشیدن عربده‌جویی ندارد. متاسفانه رفتارهای رکیک و ماجراجویانه و نژادپرستانه تنها کاهش محبوبیت ایرانیان در منطقه و در جهان است. ایران اگر کشوری آزاد و آباد و دموکراتیک باشد مطئمن باشید همه با علاقه و احترام نام «خلیج فارس» را به کار می‌برند و هیچ مجادله‌یی مقبول نمی‌افتد اما تا وقتی حکومتی ماجراجو برسرکار است و برخی از اعضای اپوزیسیون شووینیست و نژادپرست با بدترین الفاظ و نفرت‌پراکنی می‌خواهد نام «خلیج فارس» را تبلیغ و ترویج کند هیچ به دست نمی‌آوریم مگر شرمنده‌گی تاریخی.

چند عکس از سه جزیره (ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک)
  

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

روزی برای قدردانی از شوهران

فردا، ۲۱ آوریل، روز قدردانی از شوهران (Husband Appreciation Day) است. روز زیاد پر رنگی نیست، اما به هر حال روزی ست. راستش من هم خبری از وجود این روز نداشتم که چند روز پیش خانم دکتر مریم محبی(۱) که برنامه‌ی «خط قرمز» را در «تن تیوی Ten TV» دارند تماس گرفتند و دعوت کردند که در برنامه‌یی که به مناسبت این روز تدارک دیده‌اند شرکت کنم.(۲)
در مورد قدردانی از همسران، زنان، زیاد می‌شنویم حتا برخی «روز زن» و «روز مادر» را به روزی برای قدردانی از همسران زن تبدیل کرده‌اند. در قدردانی نوعی تحقیر و که‌تر دیدن پنهان است. وقتی صحبت از قدردانی می‌شود نوعی برتری قدردانی کننده از قدردانی شوند به ذهن تداعی می‌شود. برای مثال مدیران از کارمندان و کارگران‌شان قدردانی می‌کنند ولی عکس آن اتفاق نمی‌افتد یعنی کسی انتظار ندارد کارگران کارخانه‌یی جمع شوند و از مالک یا مدیر کارخانه قدردانی کنند!
مردان طی چند هزار سال تاریخ مردسالاری به‌گونه‌یی نقش و موقعیت خود را تثبت کرده بودند، و در ادیان سامی هم به آن صحه گذاشته شده است، که گویی مردان نقش اصلی را در زنده‌گی ایفا می‌کنند و زنان نقش مکمل هستند. زنان برای آرامش مردان آفریده شده‌اند، زنان کشت‌زار مردان هستند، زنان وقتی خیلی خوب باشند مردان از دامن‌شان به معراج می‌روند و چه چه… و مردان خوب باید قدر همسران فرمان‌بردار و پاک‌دامن خود را بدانند و از آنان قدردانی کنند. مردان رئیس خانواده هستند و رئیس خوب به بهانه‌های مختلف باید از افراد تحت تکفل و عائله‌اش تشکر و قدردانی کند.
خوشبختانه طی صد سال گذشته و به خصوص شصت هفتاد سالی که از جنگ جهانی دوم می‌گذرد کم کم زنان توانسته‌اند در زمینه‌های مختلف هم‌سانی خود را با همسران‌شان نشان دهند. مردان از وقتی واقعیت‌های زنده‌گی مجبورشان کرد که تن به کار بیرون زنان‌شان بدهند زیرا به تنهایی نمی‌توانستند مخارج خانواده را تامین کنند سعی کردند با اقتدار بیشتر در خانه فرمان‌برانند تا از موقعیت و هویت به خطر افتاده‌ی خود دفاع کنند و در این دوران که هنوز کم و بیش در تمام دنیا و به‌خصوص در کشورهای روبه‌توسعه، و کشوری مانند ایران که دچار نوعی بیماری عقب‌مانده‌گی نابه‌هنگام شده است، در آن به‌سر می‌بریم زنان تحت فشار مضاعف و دوبرابر هستند زیرا هم باید هم‌پای مردان کار کنند و بخش مهمی از مخارج خانواده را تامین کنند و هم چون گذشته وظایف خانه هم به دوش آنان باشد و از خشونت خانه‌گی هم در امان نباشند.
اتفاق فرخنده‌ی که دارد در کشورهای توسعه یافته و در بخشی از مردم توسعه یافته کشورهای روبه‌توسعه مانند کشور خودمان می‌افتد این است که تعریف خانواده از رئیس و مرئوس، به شریک‌های برابر تبدیل می‌شود. زن و مرد هر دو مسئولیت خانه و خانواده را به عهده دارند. چنین خانواده‌یی فقط مرد روشنفکر و پیش‌رفته نمی‌خواهد نیاز به زن رها شده از آموزه‌های مردسالارانه نیز دارد. زنی که خود را باور دارد و روابط جنسی را بخشی دو طرفه می‌داند نه چیزی که او در اختیار دارد و باید در اختیار بگذارد. از شوهرش قدردانی کند همان طور که انتظار دارد مورد قدردانی قرار بگیرد. عصر نیاز مردانه و ناز زنانه که مربوط به دوران مردسالارانه ست باید به فراموشی سپرده شود و عصر انسانی آغاز شد. عصری که زن و مرد تنها در بخش کوچکی از بیولوژی‌شان متفاوت هستند اما در حقوق و نیازهای عاطفی و جنسی کم و بیش شبیه هم هستند. مردسالاری تقسیم نقشی کرده است که هر دو جنس قربانی آن هستند گیرم مردان تاج سروری بر سر گذاشته‌اند اما زیر این تاج انسانیتشان به تارج رفته است و حجم ثقیل آن نمی‌گذارد قد راست کنند. لغو مردسالاری در تمام ابعاد فقط زنان را آزاد نمی‌کند موجب رهایی مردان هم می‌شود.
قدردانی از شوهران، قدردانی از انسان رها شده‌یی ست که تمام هویت و شخصیت‌ش در عضوی که چارپایان بس مرغوب‌ترش را دارند خلاصه نمی‌شود. قدردانی از انسانی همراه است که برای زنده‌گی مشترک و شکوفایی انسانی تلاش می‌کند. ۲۱ آوریل بر تمام چنین شوهرانی مبارک باد.

پانویس
۱- خانم دکتر مریم محبی سکس تراپیست هستند و برای آشنایی بیشتر با ایشان و وب‌گاه‌شان می‌توانید به اینجا مراجعه کنید:http://www.drmohebbi.com/
۲- موضوع این هفته برنامه «خط قرمز» Husband Appreciation Day (روز تقدیر از شوهران) ۲۱ آپریل ساعت ۹:۳۰ شب از شبکه «تن تیوی»
«Freq. 12020, SB: 22000 Vertical 3/4

جستارهای هم‌بسته
* عاشقانه‌ی نیم قرنی!